ببخش منو که بودم باهات صافو صادقو رو راست
نمی دونستم رسم این دنیا دورغو کلکو این چیزاست
منو ببخش که دوست داشتمت اونم یه کم زیادی
شاید واسه همین رفتی یه روز پاییزی خیلی راحتو عادی
ببخش منو که تنها موندم بی تو و عشقت اینجا
نمی خوام هر روز باشم عاشق یکی ..مثل خیلیا
منو ببخش که راحت دلم شکست به سادگی مردم
چه زمونه ایی که من غم یه دله آهنی رو می خوردم
ببخش منو که به خاطره تنهایت..تنهایی اشک ریختم
به قولت:کسی که رفت..خاطره هاشو باید دور می ریختم
منو ببخش که یادگاریهاتو نگه داشتم تا هنوز
نیستیو..هستی..حرفشون اینه به یادش حالا بسوز
ببخش منو که واسۀ بودنت..نبودم که دیگه نباشم
نمی خواستم مثل بعضی ها به زور عاشق کسی باشم
منو ببخش که سنگ صبورت بودم توی شبها توی غمو تنهایت
جالبه کسی که برات تب کرد نباید براش مرد باید خندیدو خوابید
ببخش منو که بی خودی عاشق شدمو..بیدله تو بودم
خدا رو شکر که تو تنها نیستی ولی من خودممو خودم
منو ببخش که شباتو پر کردم از روشنی و ستاره و ماه
مهم نیست که شب من حالا تاریکه بگو که نکردم اشتباه
ببخش منو که قدر بدیهاتو ندونستم گفتم شاید این راهشه
چه بد..ارزش خوب بودن زمانی معلوم می شه که یکی بد باشه
منو ببخش که شنیدم صداتو خیلی بلند کناره یارت
آره تقصیره منه که بودم همه جا تو غمو غصه همراهت
ببخش منو که شبا تا خوده سپیده به خاطره تو بیدار بودم
تو شمعو؛یارت پروانه من این وسط دوده شمعو گردو غبار بودم
منو ببخش که دروغاتو شنیدمو دیدم اما باور کردم
می دیدم داری می ری ولی عشقمو به پات ریختمو هدر کردم
نبخش منو عزیزم تا ابد واسۀ همیشه...تا هیچ وقت
نبخش منو که بخشیدمت برو وجودم خاطرت باشه تخته تخت








