سفره هفت سینم امسالم پر بود از سین سکوت

اینبارم قصۀ من شرو شد با یکی موندو..یکی نبود

من مثل یه موجم که با دریاش عمریه قهر کرده

طعم نوش دارو بعد مرگ سهراب تلخو پر از درده

کام تلخمو..شیرین می کنم با چشمک یه ستاره

روزه سکوت می گیرم آخه اینه تنها راه چاره

درد منو انتخاب کردو من تو رو..ولی تو رفتنا

من موندمو انتخابم..با یه مشت خاطرۀ نبودنا

می ریو رنگها رو می بری غافل از مرگ نقاش

نقاشی که غم می کشه تو عزاشو..توو تقاضای شاباش

فدای سرت که من یه روز خوش ندیدم ای عزیزه جونیم

عوضش دلم برات تنگه هر شب..همون دله پر زخمو خونیم

چشم به آسمونم..امشبی که چشم شبم شده روشن

به یادت شبا رو می تکونم تا مثل روزها بیدار شن

حالا که من واسه همیشه مثل یه مهمون ناخونده شدم

تو رو دعوت می کنم به مهمونیه..شبو تنهایی دلمو خودم

من نمی خوام غرق تو شم به امید این که دریا بشم

صاف باشم آسمون وجودمه چه برکه..چه مرداب بشم

من به امید دیدنت چشمام رو می بندم هر شب

تو برای دیدنم چشماتو نبند همین یک شب

راستی دلی که شکستی کچ چاره نکرد گل گرفتمش

دوس داشتنهارو بوسیدمو آویختمو به عشق سپردمش

فکر می کردم تو همدردی ولی حالا می فهمم تو هم دردی

بین این همه درد توی دنیا..ای امان از درده نامردی

عجیبه چرا این روزا هیچ کس حال منو نمی فهمه؟

صحبت از شادی نکن دلم طعم تلخی رو فقط می فهمه

بی شراب مستو دیوونه بودم وقتی میزبانم تو بودی

حیفه عمری که پیله کردم به تویی که پروانه من نبودی

امیدوار بودم به پای هم پیر شیم نه به دست همدیگه

ولی حالا پیر شدم از دستت که بود تو دسته یه غریبه

سخته که با بغض می نویسمو تو با خنده می خونی

زندگی باغیه که با عشق باقیه و تو این چیزا رو نمی دونی

من مشغول دل بودمو تو دل مشغول بودی..ای مجنون

اگه فرهاد باشی همه چیز شیرینه...لیلی اینارو بدون